آری، شنیده بودم
در این کهنه بازارِ زمین
کثرتِ کالا از بهای آن می کاهد
اما
کالای زمینی نیستند
این قطره های جا مانده از ملکوت
که هر شب بر گونه های من
خوش رقصی می کنند

وای بر من
اگر خدا نیز دیگر
خریدار اشک هایم نباشد...


مرتضی عزیزی - 23 فروردین 91

هراس های وحشی
این جنگلِ تاریک و سیاه
دَرَّندگانی به خون تو تشنه تر از بیابان
درختانی چون طلایه دارانِ وحشت
و تو
تنهای تنها
دیگر نه حتی تلاشی برای رَهیدن
و نه اندک امیدی به رسیدن
پایان را بی صبرانه انتظار کشیدن...

 

گرفت از این جهان دلم، از این جهــانِ بی شَـعَــف
از این هبــوطِ دائمــی، از این سکـــوتِ بی هــدف

نه مانده شوقِ ساده ای در این سرای بی کسی
نه مانــده قوتــی به پا، نه مانــده باده ای به کــف

نه دســتِ گــرمِ دوسـتــی کـــزآن قـــرار باشـــدم
نه گــوهـــــرِ کرامتـــی رِسَـــد مــرا ازیـــن صـــدف

دگـــر نـــه کــاغـــذ و قــلــم توانـــــدم رهــا کـنـــد
زِ غصه های بی کسی، نه نغمه های چنـگ و دف

نه در امـــان دلـــم ازیــن هـــراس هــای دم به دم
نه از سَــمــا رِسَــد مـــرا طـنـیـــنِ بانــگِ لاتَـخَـــف...

مرتضی عزیزی - 16 فروردین 91

تحویل سال من
به دیدار سیمای تو میسر شد
شکوفه های درختِ قلبم
با موسیقی صدای تو شکفتند
یخ های جامانده در روحم
از زمستان سال پیش
با آفتاب نگاه تو ذوب شدند
با خنده های دلربای تو
بهار من آغاز گشت
ساده بگویم
امروز اولین روز امسال من بود...

مرتضی عزیزی - 14 فروردین 91

خودکار را به دست می گیرم
و روی صفحه ی امروز تقویم
بزرگ می نویسم:
« دیگر دوستت ندارم »

این بزرگترین دروغی است
که در روز اول آوریل می توانم بگویم
...

زود آن صفحه ی تقویم را پاره می کنم
مچاله می کنم
می سوزانم
چه دروغ بی مزه ای...


مرتضی عزیزی - 13 فروردین 91

نوبهـــــار آمــــــده یـــــارا زِ حجابــــت به در آ
به بــهـــــاران نبـُـــــوَد روی تو در پــــــرده روا

بلبلان مست و غزلخـوان زِ هم آغوشیِ گــل
من چــــرا باشـــم از آغــوشِ لطیــفِ تو جدا؟

به درختان بنگر، نیـک به سامـــان شـــده اند
وقت آنـســت که سامان دهی ام محض خدا

فصلِ نیسان به زمیـــن روحِ دگربـــاره دمیــــد
به مسیـحــای لـبــت جـــانِ دگــر بخـش مرا

نیک بنگر که چسان غنچه ی گلها بشکفـت 
ماهـرو، غنچــه ی نازِ لــبِ تـــو بستـه چرا؟

محشــری کــرد به پا فصــل بهــاران ، وز تو
رستخیزی ست که اندر دل من گشته به پا

گر مرا باز جفــا پیشــه کنی حـرفی نیست
بجـز از صـبــر ندارنـد رَهــــی اهــــل وفـــــا



مرتضی عزیزی - 13 فروردین 91

در این محبس
که شکنجه گرانش
آزادی را هر روز
به پای خرافات قربانی می کنند
و انسانیت را اعدام؛
ماندن اسارت ست
و رفتن رهایی؛
ای تمامِ تو تمامِ رؤیای من
جز رهاییِ وجود نازکت از این قفس
آرزویی در دل ندارم؛
من که به نداشتن ها عادت کرده ام...



مرتضی عزیزی - 11 فروردین 91

░▒███████
░██▓▒░░▒▓██
██▓▒░__░▒▓██___██████
██▓▒░____░▓███▓__░▒▓██
██▓▒░____░▓██▓_____░▒▓██
██▓ _________________ ░▒▓██
_██▓▒░______________░▒▓██
__██▓▒░____________░▒▓██
___██▓▒░__________░▒▓██
____██▓▒░________░▒▓██
_____██▓▒░_____░▒▓██
______██▓▒░__░▒▓██
_______█▓▒░░▒▓██
_________░▒▓██
_______░▒▓██
_____░▒▓██

چه بی جهت می خندیم
چه بی بهانه اشک بر چشمانمان می نشیند
بیچاره نسل ما که تجربه می کند
قاه قاه غم را و
هق هق شادی را...


مرتضی عزیزی

امشــب بازَم دلتنـــگ چشمـــــاتم
من باز تــوی سـینــه غـــــــم دارم
امشـــب دوباره اشـــک می ریــزم
چون گرمـــیِ دستـــاتــو کــم دارم

امشــب دوباره اشـــک مــی ریزم
تــو بــاز هـــم مهمــــونِ رؤیامـــی
چشمــــام به یاد چشمـــای نازت
نــه خـــــواب داره و نه آرامـــــــی

چشمام به یــاد چشمــــای نازت
بارونیــــه، طوفـــانیــــه امشــــب
تو خوش بخـــواب ای مهربون من
هر چنــد من بی تابــــم و در تب

تو خوش بخــواب ای مهربون من
خوابی پُـــــر از امیــــدِ فرداهــــا
خوابی به دور از زشتی و آشوب
خوابی پُـــــر از آرامــــش و رؤیـا


مرتضی عزیزی - 6 فروردین 91

لبخند تو برای قلبم
لطیف تر از شکفتن شقایق بود
دلپذیرتر از تولد یک پروانه

لبخند تو شکوهمند بود
چون افتتاح خورشید
در ضیافتِ طلوع

پاینده باد مرواریدِ تابناک تبسم
در صدفِ گوهرین لبانت...

 

مرتضی عزیزی - 23 دی 90

غمناک که می بینمت
شبم به همنشینی با خدا روز می شود
تا مگر به حرمت این همنشینی
دور گردد ابر غصه
از آسمان چهره ی مهپاره ات
و محو گردد تلاطم امواج پریشانی
از گستره ی قلب دریایی ات...

 

روا  مدار، خدایا،  به قلب  پرمهرش
غبار غصه نشیند،  شهابِ غم تازد
که قلب نازک او را  کجا سزا باشد
هوای ابری آشفتگی غمین سازد؟

روا  مدار، خدایا،  که  زندگی  بر  او
درِ لطافت  خود  بسته، ترشرو گردد
سرش بگیر  در  آغوش پر ز مهرت تا
دوباره خرم و شاد آن فرشته خو گردد

 

مرتضی عزیزی - 19 دی 90

به باد رشک می برم
که محرم است حریم گیسوانت را...

و نوازشگر گونه هایت
آنگاه که لبخند می زنی

و سنگ صبور اشکهایت
آن هنگام که می باری...

 

مرتضی عزیزی - 17 دی 90

یادت می آید آن شب را

که بی هوا مهربان گشتی با من؟

چگونه مهربانیت آرامم کرد!

شبی که محبتت بسیار بود و آرامشم بسیار...

و همین "بسیار" بود که در هراسم می انداخت

گویا در عمیق ترین نقطه قلبم،

آنجا که خودم نیز به ندرت ادراکش می کنم،

آوایی بود که مدام گوشزد می کرد:

" دل خوش مدار، بیچاره،

بدین مهربانی ناگهانی

آرامشت دیری نخواهد پایید

حرام ست بر عاشقان آرام بودن..."

طفلکی راست می گفت

آرامشی پیش از طوفان بود...

 

اینک نظاره کن دلم را

تنهای تنها

در مصافِ طوفانی به غایت سهمگین

راه فراری نیست

عجیب کارزاری ست نابرابر

انصاف را گویی به کوی عشق راه ندادند...

 

مرتضی عزیزی -  16 دی 90

سلامت می کنم ای دوست
می دانم سلامم را
که از ژرفای این آتشفشانِ کهنه قلبم برون خیزد
دگر پاسخ نمی گویی
که این آتشفشان خاموش باید کرد با سوزی
که از سرمای رفتاری
و یا از سردی سنگینِ گفتاری برون آید

 

سلامت می کنم از جان
سلامی بی طمع هرچند می دانم
که پنداری
در این دنیای پر تزویر و پر دوز و کلک
گاهی سلامی گر کسی گوید
سلام گرگ را ماند
که دندان های تیزش را
قفایِ پرده گفتار مهرآمیز خود مستور می دارد

 

سلامت می کنم اما
دگر پاسخ نمی جویم
که عادت کرده دیری گوشِ قلب من
به آوای غم انگیزِ سکوتِ تو
که رسم خوبرویان کی جز این باشد؟
وفا را با جفا پاسخ همی دادن
بنای باشکوه دوستی ویران همی کردن
بُریدن
روی گرداندن
ضمیر عاشقان خویش را در آتش افکندن
و ایشان را در این آتش به حال سوختن دیدن
پسندیدن...

 

سلامت می کنم جانا
سلامی ساده و بی غش
سلامی چون نسیم صبحگاهی بابِ طبعِ دل
سلامی چون نگاه دلربای کودکی معصوم در کوچه
سلامی چون هوای خوش پس از باران
سلامت می کنم از انتهای کوی دلتنگی
سلامم را پذیرا باش...

 

مرتضی عزیزی -  15 دی 90

خواندم اندر حکایتی شیرین

که زنی پیر، صورتش پُرچین

 

سالِ عمرش گذشته از هفتاد

رفته  زور  جوانی اش   بر باد

 

نه به پا قوتی درو نه به دست

روزگارش  ز  جورِ  پیری پست

 

داشت باغی برای امرِ معاش

لیک زوری نماده بود به جاش

 

در توانش  نبود  شخمِ زمین

بود زین ناتوانی اش غمگین

 

داشت اندر جهان یکی فرزند

که به جرمی  فِتاده  اندر بند

 

پورش  از  جورِ  حاکمِ دوران

خود نبودش رهایی از زندان

 

پیرزن نامه ای به پور نگاشت

که امیدی جز به پور نداشت

 

نامه ای بود پُر شکایتِ دل

تا کند  پور چاره ای  عاجل

 

پور   وقتی   پیامِ  مادر    دید

اشکهایش به دیده گشت پدید

 

لحظه ای دیگرش قرار نبود

تا  رهاند  ملالِ  مادر   زود

 

در جوابش نبشت:" مادر من

ای فدایت  ز  پای تا سر من

 

گر که خواهی دوباره ام بینی

در   کنارت   هماره ام  بینی

 

هیچ در شخم باغ سعی مکن

چونکه رازی دَرَش نهفته به بُن

 

کُشته بودم جوانکی، پنهان

دفن  کردم  جنازه  را  در آن

 

گر که شخمش زنی برون آید

پسرت   زود  سرنگون   آید "

 

چون پیامش بدید زندانبان

داد چندین پیاده را  فرمان

 

تا  تفحص  کنند  باغِ فلان

یافت گردد مگر جنازه درآن

 

باری آن  ابلهان سست اندیش

باغ را هم به بیل و هم با خیش

 

مدتی چند  زیر و رو  کردند

همه اطراف جستجو کردند

 

لیک نه سرّ تازه ای دیدند

نه اثر از  جنازه ای  دیدند

 

این میان پیرزن همی خرسند

شد  دعاگوی  نازنین  فرزند:

 

" از  درونِ  سیاهچالِ   ستم

شخم کردی زمینِ من بی غم

 

این  خِرَد  را  پدر به ارثت  داد

رحمت بی کران به خاکش باد" 

 

 

مرتضی عزیزی - 12 دی 90

 

ببین کُنجِ دلم  غوغاست  بی تو

وجودم غم ز سر تا پاست بی تو

 

نه لطفی بی تو در دنیاست امروز

نه  شوق دیدن  فرداست  بی تو

 

چه  نالم از  مصیبت های  این  دل

که چون مجنون بی لیلاست بی تو

 

ضمیرم  غرق  شادی  بود   با  تو

کنون حسرت در آن پیداست بی تو

 

به  بحرِ  غُصه  غواص دلم بین

غریق موج این دریاست بی تو

 

رفیقِ  قلبِ  تنهایم  تو  بودی

کنون تنهاترین تنهاست بی تو

 

سحابِ  خاطرم   با   خاطراتت

اسیرِ سوزِ استسقاست بی تو

 

شراب  آماده  و  ساقیِ  قلبم

کنون تنها پی میناست بی تو...

 

 

مرتضی عزیزی - 11 دی 90

 

دوباره شب سحر گشت و به دل شوق وصال آمد
مرا  بوی  خوش  آن  نیک روی  خوش خصال  آمد

به  دل  گفتم  ز  رویای  خوشش  فارغ  شود  اما
دگربار   آن   رخ  نیکش   به  ایوان  خیال  آمد

چه سر است این؟ نمی دانم، که بر منزلگه قلبم
دمی  شادی  فرود  آمد، دمی دیگر  ملال  آمد

عنان پیچیدن یارم    چنان  آشفت  احوالم
که از آشفتگی سامان این حالم محال آمد

بیاور باده، ای ساقی، حرام ار زاهدش خوانَد
مرا  کز   زُهد   بیزارم،  می   و  باده   حلال  آمد


مرتضی عزیزی - 7 دی 90